VAMOS 249

68 EN GALEGO 10 Chegaba o verán da miña infancia. Ter un sorriso na cara para un neno era algo habitual, ao igual que outras emocións como a xenreira ou a tristeza. Mais nun rapaz algo distinto non. Cando imaxinaba na miña mente o verán, gran parte das veces pensaba naquela finca en Mañóns, lugar onde acostumaba ir porque a nosa familia tiña un predio con casa alí. A rutina era moi parecida: hora de chegada, cedo pola mañá, paseíño pola praia que quedaba en fronte da parte de atrás do predio. Como o sol pegaba na cara, antes diso miña tía Mila botaba pegotes de crema na miña cariña de inocente, e eu só replicaba para ir co meu pai camiñar. Esa sensación de sol e cheiro ao fango do mar, sensación que me producía felicidade, pero na actualidade nostalxia. Despois do paseo pola praia acababa en Pedra Rubia e iso significaba volver ao punto de partida, cousa que faciamos a parelliña pai e fillo porque sabiamos que ao chegar nos esperaba un banquete milagroso. Mentres nós disfrutabamos da praia, ían chegando máis familiares: o meu tío Moncho prendía o lume para o churrasco, miña tía cocía o pulbo mais os seus cachelos, miña tía Auri, meu anxo da garda, muller de moita honra, loitadora e protectora, preparaba os ovos mais o seu recheo…Cada pegada da praia ía cheirando máis a comida. Os criollos uliánse dende o illote dos mexillóns, cousa que endexamais imaxinaría ninguén. Meus primos acostumaban a estar como a carne do cocido na ola, pero neste caso na piscina, si, naquel momento piscina, aínda que agora semella a poza que queda no lameiro da leira da tía avoa María. Xa era hora de xantar. Unha mesa longa con Un anaco do que penso e lembro Mathéo López Magguilli, 1º BACH sombra para que o solleiro non pegara no cogote, mais unha bancada que se podía balancear adornaban o banquete: comida para fartar a unha cría de xabarín, babeo por parte de todo ser vivo que se atopaba nese recuncho, ate as moscas babeaban... Tras unha boa enchenta, tocaba agardar un anaco. A sobremesa sempre eran xeados ou flan caseiro, pero eu pensaba só na piscina. Era o turno de Matheíño de gozar daquel paraíso líquido. Meterse nela era marabilloso, mentres os adultos botaban horas e horas a falar de temas da actualidade, ou da vida de coñecidos. Cando te dabas de conta, xa era a noitiña. Todos os días despois do baño eran unha aventura, mais hoxe en día só me queda recordar esas experiencias. O ambiente familiar está moi tenso e as comidas familiares semellan a un xerador: cun botón apágase todo. Esas reunións que tiñamos por costume celebrar por Reis tiñan un ton familiar, para actualizarse na vida dos outros. Pero, tras un tráxico día, todo iso son cores grises, ambiente incómodo e escuro, a mesa dividida por sectores, unha sensación de rivalidade. A dor que un pode gardar dentro vendo iso é xigantesca. A mesa semella un cultivo sen regadío, apagado. Os chistes do tío Manolo, que facían rir ata ao camareiro, agora disípanse polo aire en cuestión de segundos. Sempre sacaban o tema. Eles falaban del coma se fose algo xa curado, porque os adultos da miña familia asumen o concepto da morte de maneira sa, pero iso non ocorre con todos nós do mesmo xeito. Dá igual cando, onde e como. Se o tema sale á luz de novo, crean esa sensación de melancolía. Sendo eu aínda un mozo, son capaz de asimilalo como meu pai. Cando mo