VAMOS 249

69 NUESTROS RELATOS contou chorei. Chorei porque era alguén achegado. Chorei porque acumulei sentimentos e sensacións en segundos, e como a vida non está feita para predicila, esa dureza tan branda que tiña tardou moi pouco en ceder. Mais agora asimíloo mellor. Na última comida de Reis, mentres miraba o cocido tan suculento que tiña diante, non podía parar de cavilar, de percibir miradas e inseguridades, de sentirme nun atril dun xulgado en vez de no Bar A Escabia, e de botar de menos esa sensación tan ansiada de familia. O brillo do prato de barro do cocido bateume nos ollos e fíxome lembrar e volver ao pasado, a aquela tarde onde eu mais meu primo volveramos cheos de terra, mazaduras e feridas. O tío Manolo no taller da finca fixera un carro simple cun anaco de madeira e catro rodas cun asento de plástico e espacio detrás. Non sei para que estaría feito, pero eu mais meu primo pequeno démoslle un uso algo particular. Foi coller o carro e ir con el ata a costa do prado das vacas, coller carreira e montarnos. Como non había control, á primeira de cambio un anaquiño de pedra do asfalto desa estrada podre fíxonos bater na cuneta e baixar a costa a rolos mentres o carro seguía o seu camiño ate chegar á porta do predio. Esa tarde boteina toda a queixarme, mais non me arrepinto. As noites son caldeiros cheos de palabras, soños que na escuridade se proxectan coma unha película no cine. Un día é unha cousa, mañá outra; o corpo cheo de pingas, a dor non é mais que unha sensación que existe no corpo, o feito de querer durmir polo día e de comer o mundo pola noite. Rara vez estar canso é placenteiro, mais cando teño esa sensación, cando remata a semana e estou deitado na cama, síntome como un rapaz, ese rapaz que viña cos xeonllos cheos de golpes, a cara chea de feridas e cortes e un sorriso do adestramento. Aínda que estivese magoado, viña con ese sorriso deslumbrante. A humidade do ambiente, ese amor polo fume do lume que quentaba o aire, volvíao cálido. No coche todo pasa rápido, pero lento para a mente. Ese amor polos días de solleiro, ese agarimo polos días de néboa que cobren o misterio das palabras e as dúbidas, eses días a chuvia non disipa os pensamentos. Fai que esa néboa se volva cegueira, a cegueira que permite aprender todo de novo, esas ganas que sempre un ten de saber sobre o que lle interesa. Permitídeme expresarme así, xa que as palabras cando se din con xeito non me deixan empregar símiles que fan que o que sinto se entenda con sensacións. A man cubría a miña meixela, esa suave man de quen mira con aprecio, do que non te trata como unha besta dócil, senón como un igual. Esa cara de saber que te teñen para todo, de que aí estarás e farás todo o posible. Cando o pelo se alborota no vento do mar, cando a auga salgada cobre o corpo, e deixas que te abrace, o son dos barcos, as conversas das avoas, o canto das ondas, o quente do sol, o ceo que intenta imitar a cor da auga sen saber que é aínda máis fermoso así, cando as nubes non están porque se afastaron de correr, cando a alegría alimenta o aire, cando a area fai de rebozado, aí, aí, aí é onde quero estar. Cando o verde dos fiúnchos e a silvas están ao meu carón, cando as árbores non choran porque a chuvia non pasa, cando os camiños son sendeiros que a natureza deixa ver, porque é aleatoria, pero como ave que se pavonea as súas plumas verdes e o seu olor a vida fan aparición, non hai cara que non sexa de plenitude emocional. É por iso que é aí onde quero estar. Quen di que aquí somos parvos? A ese había que souparlle un lapote destes que te poñen a andar ben andado. Que isto é terra de ninghén, que disides de “cabriñas”? Que disides de “pulpiño”? Sodes parvos coma ninguén. Quen vos dera ser de aquí, quen vos dera escoitar una ghaita ben tocada e ver mentres os choqueiros na festa bailar como se o viño fose auga nun día de calor. Quen vos dera estar nas verbenas, onde ata o máis vagho baila porque o corpo llo pide. Din que o envexoso ataca ao que ten algho que el quere. Non será que as aldeas son os vosos soños, deses que vos fan babear e pensar todo o día nese castelo das nubes, e que as cantareiras son a vosa corte de trompetas no voso ducado de Villa Envexa. Descarados, iso é o que sodes, que vós só falades castelán porque así os vosos ghrandiosos antepasados o quixeron. Se os que falan coma paisanos non se enorghullesesen xa